اثر توسعه شهری بر گذار از کنترل هیدرولوژیکی به کنترل هیدرولیکی
کد مقاله : 1050-CONFIHA
نویسندگان
فاطمه خیری، علیرضا شکوهی لنگرودی *
دانشگاه بین المللی امام خمینی
چکیده مقاله
افزایش رواناب ناشی از توسعه شهری همیشه به همان نسبت در دبی خروجی حوضه بازتاب نمی‌یابد، زیرا ممکن است ظرفیت محدود شبکه عبور و مقاطع کنترل هیدرولیکی هم‌زمان جریان اضافی را محدود می‌کنند. در این پژوهش، نقش تولید رواناب و انتقال جریان در حوضه نورسر با مدل یک‌بعدی PCSWMM بررسی شد. دو وضعیت پایه و توسعه شدید تحت هشت بارش با دوره بازگشت ۲ تا ۲۰۰ سال مقایسه شدند. در رخداد دوساله، اوج رواناب و اوج دبی خروجی به‌ترتیب ۱۲۶٫۹ و ۱۶۸٫۰ درصد افزایش یافت؛ اما این مقادیر در رخداد ۲۰۰ساله به ۲۳٫۲ و ۴٫۹ درصد کاهش یافت. نسبت افزایش اوج دبی خروجی به افزایش اوج رواناب نیز از ۰٫۹۹ به ۰٫۱۰ رسید. جدایی رفتار دو اوج در محدوده ۱۰ تا ۲۰ سال آشکار شد و نخستین آب‌گرفتگی پس از توسعه از رخداد ۲۰ساله به ۵ساله انتقال یافت. نتایج نشان می‌دهد که با بزرگ‌ترشدن رخداد، کنترل پاسخ از تولید رواناب یعنی کنترل هیدرولوژیکی به محدودیت انتقال شبکه یعنی کنترل هیدرولیکی متمایل می‌شود.
کلیدواژه ها
سیلاب شهری، توسعه بدون برنامه‌ریزی، رواناب و ظرفیت انتقال، مدیریت ریسک
وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر